หลาย หลายปีผ่าน ไม่ได้กลับ้านหัวใจคำหนึ่ง

คล้ายเสียงเพงผ่าน แว่วมาจากบ้านสายลมลำพึง

สู่ใจของของใครคนหนึ่ง ซึ่งจากมาไกลไม่ได้กลับคืน

 

ข่าวคราวนั้นน่าเป็นห่วง  เจ้าดอกยาร่วงถูกใครใส่ฟืน

 

*บินหลาเอ๋ยไม่เคยบินลับบินหาย

รถไฟสายใต้ฝากใจเราไปด้วยเอ่ย

 

**คิดถึงวันเก่า

มาจากวัยเยาว์หัวใจยินดี

นกเขาขันคู เอากลิ่นบูดูสันกาลาคีรี

บ่านนี้เจ้าเป็นอย่างไร ได้หลับบ้านไหมแม่น้ำตานี

ข่าวคราวนั้นน่าเป็นห่วงแม่ดอกยาร่วงถูกใครอุ้มหนี

 

 

*,**

 

ฮารีรายอ ประโน้ม

ปีนี้รื่นเริงเหลยหมาย

เสื้อสีสวย ๆ  เคยใส

หนมโค หนุมไข เคยหรอย

หรือไม่ค่อยหรอยสักเท่าไหร่

ลูกหลานจากไปไม่กลับมา

ตากใบสายน้ำ หนองปลา ออกอวนหล่าย่า ว้าแหว่ใจ

 

(*)

***บินหลาเอ่ย ไม่เคยบินลับ บินหนี

บอกใครเขาที อย่าพรากลูกเราไปเลย

ลัลลัลลั่ลล่า  ปีเต๊ะกุซา ปีเต๊ะกุซา

ลัลลัลลั่ลล่า  ปีเต๊ะกุซา ปีเต๊ะกุซา

ลัลลัลลั่ลล่า  ปีเต๊ะกุฮอ กาเซะกุฮอ

ลัลลัลลั่ลล่า  ปีเต๊ะกุฮอ ปีเต๊ะกุซา

 

(*,***)

 

 

.....

 

 

 

ด้วยความคิดถึง  พรุ่งนี้จะถึงไปแล้วนะ ปู่ทวดจ๋า ลูกหลานกลับมาแล้ว

 

 

 

ปัจจุบัน รู้สึกว่า การคบหนาดูใจกันนั้น จะมาจากหน้าตา หรือที่เรียกกันว่า First Contact นั่นแหละ

ว่าง่าย ๆ คือ เดี๋ยวนี้เรามีการพิจรณาอะไร ด้วยข้อมูลเพียงด้านเดียว และเวลาที่จำกัด

...

...

แล้ว เมื่อเวลาผ่านไป เราได้เรียนรู้นิสัย ซึ่งอาจจะเป็น Real Image  แล้วเรารับไม่ได้  ก็ต้องเลิกลากันไป

 

หรือ คนที่พูดน้อย

เรารู้สึกพอใจที่เค้าไม่จู้จี้จุกจิกกับชีวิตของเรา

...เมื่อเวลาผ่านไป

เรารู้สึกไม่พอใจ ที่เขาไม่สนใจเรา

เราไม่พอใจ ที่มีอะไรเขาก็ไม่บอกเรา

เราไม่พอใจ ที่เหมือนจะทำอะไรก็ไม่ได้รับการตอบสนองเลย

 

อย่างนี้เป็นต้น

ถามว่า มันเป็นเรื่องของหน้าตาทั้งหมดเหรอ......คำตอบคือไม่ใช่

แต่เป็นการใช้ fiest contact ตัดสินคนเร็วเกินไป โดยไม่ได้เข้าใจมากพอ

 

น่าเสียดาย น่าเสียดายอย่างยิ่ง