ก้าวเล็ก ๆ จากขาที่สั้น ๆ ของคนที่อ่อนล้า อาจนำพาชีวิตไปได้ไม่ไกล แต่ก็ยังดีกว่าไม่ออกเดินไปไม่ใช่รึ??

 

ฉันออกเดินทีละก้าว ทีละก้าว บนเส้นทางที่ยาว ก้าวแล้วก้าวเล่า ที่ฉันค่อย ๆ พาตัวเองห่างจากจุดเริ่มต้นมาทีละนิด ๆ จนบัดนี้ ฉันมองกลับไปไม่เห็นจุดที่ฉันเคยเริ่มต้น
ตอนนี้ขาขอฉันไม่ได้เรียว เท้าไม่ได้นิ่มเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แทบจะไม่มีเค้าเลยด้วยซ้ำว่าเป็นเท้าคู่เดียวกัน  ตอนนี้มันทั้ลหยาบทั้งแตก ขาก็มีทั้งรอยแผล และรอยขีดข่วน จากการเดินหลงทาง บ้างก็ล้มลงฝากแผลไว้ให้จดจำ
ฉันไม่เคยเสียใจ ที่ฉันต้องสูญเสียบางอย่างไป ฉันรู้ว่าสิ่งที่ได้มาคุ้มค่ากับสิ่งที่ฉันแลกไป ฉันพอใจแม้จะยังไม่เห็นเส้นใจ แต่ฉันยังคงเดินไป

บนเส้นทางของฉันอาจไม่สวยหรูเพียบพร้อมเหมือนของเธอ เราอาจจะเริ่มต้นคล้าย ๆ กัน จนวันนี้เธอไปได้ไกลกว่า สบายกว่า แลกมาด้วยความคุ้มค่ามากกว่า แต่ทำไมเธอยังอิจฉาฉัน น่าจะเป็นฉันมากกว่าที่อิจฉาเธอ ที่เธอเพียบพร้อม มีมิตรสหายคอยช่วยเหลือ แต่ฉันก็ไม่ได้อิจฉาแต่ว่ากลับยินดีกับเธอเสมอ แล้วทำไมเธอยังไม่เคยพอใจ ยังคงอิจฉาฉัน และยังคงตำหนิฉันที่ทำอะไรโง่ๆ ปานนี้ .
แล้วเธอมาอิจฉาคนโง่ ๆ คนนี้ทำไม หรือเธอเวทนา  ที่ฉันมองดาว ทั้ง ๆ ที่เท้ายังเหยียบดิน

 

แต่เธอรู้ไหม ฉันไม่เคยอิจฉาดาว เหมือนที่เธอดูถูกดิน

คนเดินดิน